Rügen een parel in de Oostzee

Heel lang stond het al op mijn bucket list. Het eiland Rügen in de Oostzee in Noord -Duitsland. Een paradijs als je fotograaf bent.

De plaatjes van de mooie pieren in de zee hebben mij reeds lang geleden betoverd. En sindsdien kon ik er van dromen om, natuurlijk met mijn fototoestel in de hand, te flaneren over zo’n pier.

Maar steeds was er weer en jaar met weliswaar leuke vakanties voorbij zonder dat ik er erg in had. Dus het is ook niet zo dat ik reden tot klagen heb.

Er is gewoon zoveel leuks te ontdekken en daarnaast willen we ook graag nog skiën dus eigenlijk is er sprake van een luxe probleem.

Voorjaar

Rügen in het voorjaar? Misschien nog wat koud?, vonden de andere gezinsleden en eerlijk is eerlijk als die wind uit het oosten komt wil je eind april niet op je handdoekje op het strand zitten. Grote kans dat je een intensieve scrubbehandeling zoniet een zandstraal behandeling krijgt waarbij je onderkoeld zult raken.

Maar de zomer dan ?? Drommen mensen schijnen naar het eiland toe te komen om van de zon en het strand te genieten. Nu ben ik dol op mensen maar t liefst geen massa’s tegelijk.

In de herfst gaan we graag skiën op de gletsjer. Kun je in de herfst skiën?? jazeker

En heel fijn ook. Niet te koud en heerlijke sneeuw.

Maar goed zo bleef alleen de winter nog over. Dus zo stapten met het gezin en vriendje Joost van onze oudste in de auto. 2 auto’s eigenlijk want anders paste het niet.

Net zo mooi als op de foto’s

Rügen bleek net zo mooi als op de plaatjes. Prachtige ruige rotspartijen langs de kust. schitterende wandelpaden, oude vissersdorpjes, vuurtorens van 2 eeuwen oud en natuurlijk de mooie chique badplaatsen met de fotogenieke pieren en de prachtige houten villa’s en hotels. Ik waande mezelf tijdens deze vakantie echt in het decor van een romantische film.

Andere kant

Maar Rügen heeft ook een andere kant, ook interessant maar wel een die je de rillingen bezorgt.

Aan de kust in Prora staat een indrukwekkend, 3 km lang, betonnen flatgebouw, ooit gebouwd in opdracht van Adolf Hitler.

Hij wilde daar “zijn mensen” vakantie laten houden. Want zo redeneerde hij: Als je geestelijk zwaar werk doet moet je toch een week per jaar uit kunnen rusten.

Het is natuurlijk heerlijk na een jaar mensen martelen om dan even een weekje uit te waaien. Daarna kun je er weer tegenaan. Een walgelijke gedachte.

Indrukwekkend gebouw

Maar toch wilden we het met eigen ogen zien. En indrukwekkend was het. Bij aankomst leek het net een enorme Berlijnse muur met raampjes, eerder een gevangenis dan een vakantieverblijf.

Ooit had men na de oorlog geprobeerd het gebouw af te breken maar het was zo stevig dat men maar besloot om het te laten staan, omdat het eigenlijk ook tot de geschiedenis behoorde.

Jarenlang stond het gebouw daar te vervallen in weer en wind. Tot kort geleden diverse mensen zich erover bogen en besloten dat van dit gebouw iets moois gemaakt kon worden.

En eerlijk is eerlijk, dat is al aardig gelukt.

Voor een deel dan want 3 km gebouw renoveren is geen peuleschil.

 

Prachtige appartementen

In het betonnen karkas zijn nu prachtige appartementen gemaakt, te koop en te huur en daarnaast allerhande restaurantjes, barretjes kapsalons en luxe hotels.  Van de ene wereld stap je zo in de andere eigenlijk weer net als bij de muur in Berlijn.

We drinken gezellig koffie in een hip koffietentje bij de openhaard en willen eigenlijk niet meer terug langs het eerste enge gedeelte wat zo aan deze dictator doet denken maar helaas is er geen andere weg terug naar de auto.

We kijken nog een keer om naar deze angstaanjagende kolos ooit gebouwd door vele dwangarbeiders en stappen nahuiveren in de auto.

 

Schitterende badplaatsen

We besluiten maar eens uit te gaan waaien op de prachtige pieren van de diverse kustplaatsen van Rügen. Bij het zien van al dat moois glijdt alle ellende van je af.

We slenteren over de pieren en maken natuurlijk foto’s, de meeuwen krijsen en we bekijken de prachtige houten villa’s en hotels.

Tot slot wandelen langs het strand met daarop een klein laagje sneeuw en ik maak de foto’s die ik al zo lang wilde maken. Bij de zee vind ik wat barnsteen dat ik voor mijn ouders meeneem van inmiddels 82 jaar oud.

Zij hebben de oorlog als kleine kinderen meegemaakt en ik bedenk me dat alle indrukwekkende beelden van vandaag  hen ook enorm geraakt zouden hebben.

 

 

Ga terug