Crocussen en kinderlokkers

Crocussen

Crocussen zijn de aankondigers van de lente.

Overal zijn ze te zien momenteel, en nadat ze eerst weken lang er van langs hebben gekregen in alle regenbuien, staan ze nu met hun kelken wijd open te stralen in de zon.

 

Voorjaarsbloemen

Ik krijg geen genoeg van deze voorjaarsbloemen, ik word er vrolijk van, en te pas en te onpas zet ik de auto ergens neer om weer ergens met mijn camera op mijn knieën te zakken.

Vaak is het een opdracht voor de krant. Men vraagt dan om een voorjaarsfoto maar wel met mensen erbij, want de lezers hebben herkenning nodig en alleen een bloempje in de krant is dan te saai.

 

Kinderlokker

En dat is best lastig om kinderen zover te krijgen dat ze even poseren bij zo’n bloemetje, je wilt natuurlijk niet overkomen als een soort van kinderlokker.

Ooit is mij dat zelf overkomen, niet dat ik een kinderlokker trof maar het lag anders.

Ik zat op de lagere school en wandelde naar huis op zo’n stralende lente dag. Ik had nog wel mijn jas aan want de wind was nog echt fris.

Ik ben een nakomertje dus heb altijd te maken gehad met een bezorgde moeder.

Doe je voorzichtig? Goed opletten hoor. Nooit meegaan als iemand vraagt of je jonge hondjes wil zien. De bekende waarschuwingen van overbezorgde moeders die bang zijn dat hun kind wordt meegelokt door een kinderlokker.

Heel lang duurde het voordat ik alleen naar huis mocht lopen, maar uiteindelijk was ik in de 5e klas lagere school, tegenwoordig groep 7, ook groot genoeg.

Dus daar liep ik, en bijna thuis aan het begin van de straat stapte er een meneer in pak uit de auto. Hij zag er niet gevaarlijk uit , heel aardig zelfs maar ik hoorde het stemmetje van mijn moeder in mijn achterhoofd. Ook aardige mensen kunnen kinderlokkers zijn.

 

Even een foto maken

“Hallo”: zei de meneer, ik wilde eerst gaan rennen maar hij zag er echt aardig uit. Dus bleef ik toch even staan. “Eh ik ben”: zei hij twijfelend, de fotograaf van de krant en zou graag een foto van je maken.

Ik voelde me heel vereerd en ik stamelde : “ik mag niet met vreemden praten van mijn moeder”. “Ja dat snap ik maar je hoeft niet in de auto ik loop met jou mee”.

“Zou je misschien in het midden van dit bloemenperk op je buik kunnen liggen dan maak ik een foto”. Ik twijfelde maar wilde het uiteindelijk toch gaan doen, terwijl de stem van mijn moeder in mijn achterhoofd steeds harder klonk.

Net toen ik door mijn knieën wilde zakken, om te gaan liggen zei deze man: “nou is het wel mooi als je ook even je jas uit doet” en dat werd me te gek. Een wildvreemde man die me vroeg me uit te kleden?? Want zo voelde het.

 

Gauw naar huis

Als een speer ben ik naar huis gehold. Huilend vertelde ik het verhaal aan mijn moeder.

Heel goed zei ze, wat een engerd. Goed dat je bent weggerend.

 

Vervolg 

Maar het verhaal is nog niet klaar.

De volgende dag toen ik uit school kwam, werd Het Leidsch Dagblad in de brievenbus gestopt.

In die tijd werd de krant gewoon nog ‘s middags bezorgd.

En wat prijkte daar op de voorpagina? Een kleurenfoto van een meisje stralend in het gras, met haar handen onder haar kin, tussen de krokussen en natuurlijk zonder jas.

Het voorjaar is begonnen, stond er in grote letters boven de foto.

 

Jaloers

Ik begon keihard te huilen, en dacht mijn moeder is vast trots maar mijn moeder vroeg zich hardop af of ik niet had kunnen zien dat het een fotograaf was, hij had toch een camera??

“Ja maar ja dat kon toch ook nep zijn”: snikte ik nog.

Stikjaloers was ik

Mijn moeder was natuurlijk ook teleurgesteld. Ook zij had het leuk gevonden als ik op de voorpagina had gestaan.

Ik hoopte stiekem dat dát meisje snot verkouden was geworden, van het liggen in dat koude gras.

 

Toch op de voorpagina

Ondertussen heb ikzelf honderden keren op de voorpagina gestaan van de Krant , in deze regio alleen nooit met een foto, alleen met mijn naam.

Maar goed daar ben ik ook best tevreden mee, en je wordt er ook niet verkouden van!

 

 

Ga terug