Gazelle

Vandaag las ik op de Gelderlander.nl dat Gazelle fabriek 125 jaar bestaat en dat er ter ere daarvan een mooi kunstwerk dient te komen.

De Rijwielenfabriek is 125 jaar actief en bood werk aan de hele regio. Enkele inwoners van Dieren willen een stichting in het leven roepen om een mooi kunstwerk te kunnen bekostigen.

 

Jaren geleden was ikzelf bij de firma Gazelle in Dieren, ik fotografeerde daar in opdracht van een Financieel tijdschrift, genaamd Financieel Management.

Best lastige klussen waren dat want de heren die op de foto moesten hadden nooit veel tijd. Ze werden of net uit een vergadering geroepen, gingen bijna in bespreking, of er zat al een cliënt op ze te wachten.

Zo ook bij Gazelle. Er moest een groepje heren op, allemaal met belangrijke functies. Mensen met weinig tijd, maar ook heren die het nut van zo’n foto vaak niet inzien.

 

Het ging eigenlijk allemaal best voorspoedig, voor ik het wist waren er 3 heren bijeen geroepen door de receptioniste.

Ik stelde me aan de heren voor. Het is altijd lastig om direct diverse namen te onthouden.

Je wilt ze toch tijdens het fotograferen met hun naam aan kunnen spreken, want het is vervelend als je iets moet zeggen als:

“meneer met de groene das; kunt u een stukje naar rechts?”

 

De laatste heer liet nog wat op zich wachten.

Dan ontstaat er altijd een wat onhandige situatie, de heren die er al zijn kan ik er nog niet op zetten en dus wachten we dan gezamenlijk tot de 4e persoon er ook is.

We praten dan wat over koetjes en kalfjes. Daar ben ik nooit zo goed in, want ik wil graag ook gaan bekijken hoe, en waar ik de foto ga maken.

 

Ik kijk wat rond in de hal maar daar is het te onrustig dus ik besluit dat we de foto voor de deur gaan maken.

Daar is een mooie achtergrond, het statige pand zelf.

 

De heren volgen mij naar buiten en ik maak diverse foto’s van ze en we overleggen of we aan de andere kant van het pand ook nog wat foto’s zullen maken. Daar staat, in de zon, het logo van Gazelle.

Heel logisch natuurlijk dat dat een prachtig gestroomlijnd beeldje is, zoals een Gazelle hoort te zijn.

Maar wat zeg ik? Ik was zo gefocust op hoe ik een mooie foto kon maken: “Misschien kunnen we ook even een foto bij dat Hertje maken?” Hertje? Dat is een Gazelle!

 

Ik heb niet direct door wat ik heb gezegd, maar ik hoor wat geproest en gesnuif achter me. Een van de heren verslikt zich bijna en vraagt:” zei je nou Hertje”?? Ik word rood en herstel me snel: “ehm ja, eh ik bedoel natuurlijk Gazelle! Hoe kan ik dat nou fout zeggen” !

Jemig wat een vergissing.

 

Gelukkig blijft het heel gezellig en staan de heren er naar tevredenheid op en duurt het niet te lang voordat ze allemaal weer aan het werk kunnen.

Ik geef mijn visitekaartje aan alle heren, en geef ze een hand.

“ Dag Karin” zegt een van hen, en dan proesten de anderen het uit, gelukkig nu is mijn actie met de Gazelle vast direct vergeten.

Ik schiet in de lach en zeg stralend:

“Het is eigenlijk Kirsten, geen Karin” maar dat geeft niks hoor! Tot ziens!

Ga terug