Groot, lief, waaks en aandoenlijk

Groot, lief, waaks en aandoenlijk.

Een van mijn grote liefdes is onze Duitse Dog Lexi.

Natuurlijk ben ik stapelgek op onze kinderen Bo,Mae en Sven en ook mijn man Edo zou ik na 30 jaar nog steeds voor geen goud willen missen.

Maar Lexi is er gewoon altijd, ze bewaakt mij, sputtert niet tegen en heeft altijd een luisterend oor. En staat me altijd op te wachten als ik thuis kom, alsof ze de hele tijd dat ik weg was zo heeft gestaan. En natuurlijk mag ik haar altijd fotograferen zonder dat ze moeilijk doet.

Behalve dat ik dol op haar ben lijkt iedereen dat te zijn.

 

Ongelooflijk effect 

Het is heel raar dat kinderen, die ikzelf niet ken, roepen:

“hè jongens daar loopt Lexi!” als ik met haar een wandeling maak.

Maar ook wildvreemde mensen vallen als een blok voor haar. Mag ik haar even aaien? Wat is dit voor een ras? Of zelfs: mag ik even een foto met haar maken??

Men noemt het vaak Deense dog, maar dat komt door de verwarrende vertaling Great Dean.

Kenniskwis 

Het is vaak net een kenniskwis. Als nieuwe mensen ons met haar zien, willen ze ons altijd vertellen wat ze allemaal weten over de Duitse dog. Of dat de buurman van de tante van hun nicht in Maastricht er ook zo een had.

Aarzelend vragen ze : “Kan ik haar even aaien? Dit omdat men bang is dat ze misschien zou kunnen bijten maar daar hoef je niet bang voor te zijn. Toch lukt dat aaien niet altijd want soms duikt deze lobbes direkt als een klein meisje bij mama achter haar benen. Ze gedraagt zich dan echt als een bange peuter.

Maar laat ik zien dat ik iets niet vertrouw of als ze denkt dat ik iets een beetje eng vindt eigenlijk dan komt de grote waakhond in haar naar boven.

Met luid geblaf en gevaarlijke ogen zorgde ze er ooit voor dat de pakjesbezorger die iets te joviaal deed naar het begin van onze oprit rende en direct gedag zwaaide.

Ze stond naast me bij de deur en meneer was heel geïnteresseerd. Ik wilde al snel het gesprek afronden want ik was druk bezig met een bruidsreportage uit te werken.

Maar de pakketjesmeneer had alle tijd.

 

Hoeveel eet zo’n beest?

Meneer stelde tientallen vragen, eerst over mijn reportages. Net toen ik dacht dat ik weer verder kon met mijn werk, stapte hij daarna moeiteloos over op Lexi.

Moet jij niet aan het werk? dacht ik nog.

Meneer was nog niet van plan te vertrekken want hij kwam pas net op dreef bleek:

Hoeveel eet zo’n hond nou en is hij gevaarlijk? Nou nee niet gevaarlijk maar wel waaks. Dus hij beschermt jou goed? Jazeker, zei ik nog.

“Dus zei hij als ik jou zo aanraak”: zei hij, terwijl hij mijn schouder pakte. Dat aanraken ging haar nu net te ver.

 

Bodyguard

Er zat totaal geen kwaad in deze man. Maar het zorgde ervoor dat onze sullige harige sprakeloze peuter veranderde in een mega stoere bodyguard.

Ze blafte eenmaal hard waarbij ze meneer, met haar staalblauwe ogen, boos in de ogen keek.

Meneers jolige lach verdween en binnen een seconde stond hij aan het eind van de oprit. Ik riep nog:” ik moet nog tekenen”.

“Nee vandaag niet, vandaag niet nodig” riep hij met daar achteraan “ik zet zelf wel een krabbel”

 

Best hoor, ik haalde mijn schouders op en kon eindelijk verder met mijn werk. Maar gaf natuurlijk eerst Lexi een beloning.

 

 

Ga terug