Zo blij, zo blij

Dagelijks werk

In mijn dagelijkse werk als fotograaf in Overbetuwe fotografeer ik eigenlijk alles wat los en vast zit. Ik werk veel voor de krant, ik fotografeer veel voor bedrijven, veel in opdracht van particulieren maar ook iedere week wel een paar huizen.

De huizenfotografie is echt enorm leuk om te doen.

Veel mensen vragen aan mij: “zeker wel heel leuk om zo in al die huizen te kunnen kijken”.

Nou is het, op zich, best leuk om bij iemand achter de voordeur te kijken maar ik vind het vooral heel erg leuk dat ik al die mensen in de huizen even mag ontmoeten.

Dat je zomaar een gesprekje met een wildvreemd persoon hebt. Je hoort vaak de meest bijzondere verhalen.

Telefonische tips

Voordat ik bij de mensen thuiskom heb ik ze eerst aan de lijn en spreek ik met hen het hele huis door en krijgen ze van mij allerhande tips aangereikt om het er allemaal zo mooi mogelijk uit te laten zien.

De ene keer wordt er iets beter geluisterd dan de andere keer maar meestal heeft men toch wel een groot deel van mijn tips in de praktijk gebracht en daardoor kan ik het dan zo mooi mogelijk fotograferen.

Laatste hand

Vaak ben ik terplekke nog wel even bezig met de hand te leggen aan de laatste dingetjes en verschuif ik soms samen met de enthousiaste verkoper een bankstel of kast om de opstelling iets ruimtelijker te maken.

Ik vind het altijd heerlijk als ze zeggen:”oh wat mooi, ik denk dat ik het zo laat”. Voor mij geweldig want dan hoef ik niet nog een keer te sjouwen en ik heb iemand een idee aangereikt waar hij of zij zelf dus niet op kon komen en dat geeft voldoening.

Mail

Behalve de telefonische tips zend ik de verkopers per mail ook nog een hele lijst met allerlei handige tips om toe te passen. En desgewenst maken ze ook nog fotos van bepaalde ruimten en sturen ze mij de fotos per mail en kan ik zo aangeven wat misschien nog beter kan.

Geen tips nodig

Maar de meneer waar ik vorige week mocht fotograferen die begreep het allemaal wel, ik hoefde niet zo uit te wijden hoor, want hij had heus wel eens vaker een huis verkocht.

Ik probeerde nog te informeren hoe lang dat dan geleden was. “nou het komt heus wel goed” beet hij me toe. Ik ga me echt niet in bochten wringen voor een paar fotootjes.

“Maar meneer, de makelaar wil wel dat ik het er goed op zet”. “ja het is een mooi huis dus zorgt u nou maar dat dat in orde komt, u bent de fotograaf dus dat is uw zorg” werd mij gemeld.
“Ja maar dat kan alleen als het niet te vol” …. Nou ik ben heel druk dus ik heb geen tijd voor dit gedoe. Maar meneer het is wel belangrijk want ik wil het graag zo goed mogelijk doen zodat uw huis zo snel mogelijk verkocht wordt.

“Nou ik stuur wel de mail toe met allerlei tips dan kunt u alles rustig nalezen” zei ik nog aan de telefoon.

Mailbevestiging

Ik vraag altijd aan de verkopers of ze mij dan even een bevestiging mailen dan weet ik dat alles goed is aangekomen en dat alle tips dus goed zijn aangekomen. Ik zal wel zien of ik daar tijd voor heb”: meldde meneer mij.

Uiteraard ontving ik geen bevestiging.

Kennismaking

En vorige week mocht ik dan kennismaken. Meneer liep met het zweet op het hoofd rond en deed zuchtend de deur open.

Terwijl hij mij verward, de hand schudde liep zijn vrouw het tuinhek uit. “Dag Jan jij red je wel toch, ik hoef hier toch niet bij te blijven”??

Meneer en mevrouw woonden in een prachtig huis, mooie ensuite deuren en een prachtige aangebouwde houten veranda met een schitterende houten trap de tuin in. Prachtig uitzicht maar het huis was vol, heel vol.

Overal spullen en overal tijdschriften. Ik overwoog te vertrekken en later terug te komen maar meneer had toch wel zijn best gedaan, op zijn manier.

Overleg met makelaar

Na een kort telefonisch overleg met de makelaar besloot ik het er toch maar op te zetten maar er moest dan wel hier en daar nog wat gebeuren.

“Wat is het nu nog niet goed?, nou ze nemen het maar zo en anders maar niet”: beet meneer mij nog toe.

Maar meneer u heeft een groot huis dat is niet voor iedereen te betalen dus we moeten het wel mooi presenteren als u uw auto inruilt dan laat u hem toch ook even wassen??

De juiste snaar

Daar leek ik toch de juiste snaar mee te raken want meneer vroeg wat er dan nog moest gebeuren.

Ik stroopte alvast mijn mouwen op en samen begonnen we de stapels tijdschriften van de grond naar de gang te dragen. Na een poos en weer lopen en sjouwen met de spullen (wat eigenlijk niet mijn werk is), zei meneer dat het zo maar goed moest zijn.

Bij iedere ruimte die volgde, hadden we dit zelfde ritueel. Ik had meneer nog zo gevraagd op te ruimen. Voor zijn eigen bestwil want hoe mooier het op de foto staat hoe beter het verkoopt.

Vrolijk blijven

Meneer mopperde en mopperde en ik probeerde hem zo vrolijk als ik kon te assisteren.

Eigenlijk had ik weg moeten gaan maar ik wil ook de makelaar niet teleurstellen die zo’n huis toch ook graag snel op Funda wil zetten.

Opruimen is natuurlijk niet mijn werk dus ik vond het eigenlijk best aardig dat ik meneer zo op weg hielp terwijl zijn eigen vrouw was gaan shoppen.

Ik heb er alle begrip voor dat zo’n meneer het even niet meer overziet en dan een beetje op weg geholpen moet worden.

En ik heb er ook nog alle begrip voor dat ik niets te drinken krijg aangeboden, meneer heeft het immers hartstikke druk.

Laatste kamer

Na de laatste kamer sjouwen en uiteindelijk fotograferen kijkt meneer me aan en zegt: ik ben zo blij zo blij ….. Ik denk hij gaat zeggen: “dat je me zo goed geholpen hebt”

Maar hij spreekt de ongelooflijke woorden. Ik ben zo blij dat ik niet met jou getrouwd ben. Ik zou geen leven hebben.

Ik staar hem even sprakeloos aan, en voel een lachbui opkomen, ik denk nog heel even na want ik wil natuurlijk niet te impulsief zijn.

Geheel wederzijds

Uiteindelijk kijk ik meneer aan en antwoord:”nou beste meneer Dat is geheel wederzijds, ik zou ook niet met u getrouwd willen zijn”.

U redt zich verder wel dan ga ik nu even de tuin fotograferen. Tot straks.

Ik doe nog even mijn best op te tuin en stap later fluitend in de auto en rijd lekker naar huis naar mijn man die gelukkig wel blij is dat hij met mij getrouwd is.

Meneer heeft gelukkig nog wel aan de makelaar verteld dat hij erg blij was met de fotos en dat maakt hem dan toch weer een stuk minder vervelend.

De makelaar kon er hard om lachen, ikzelf gelukkig ook.

 

  Om privacyredenen staat natuurlijk niet het huis van de betreffende meneer op de foto.

 

 

 

Ga terug